Τα παιδιά με διαταραχή της ανάγνωσης συνήθως δεν διακρίνουν τη φωνολογική δομή της γλώσσας (φωνολογική ενημερότητα) και το βασικό τους έλλειμμα αφορά τις ικανότητες αποκωδικοποίησης, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν δυσκολίες στην αναγνώριση των γραμμάτων και συλλαβών και στην ανάγνωση απλών λέξεων. Η αργή και κοπιαστική αποκωδικοποίηση και αναγνώριση απλών λέξεων από το παιδί έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη ή μερική αδυναμία κατανόησης των επιμέρους νοημάτων του κειμένου, της μεταξύ τους χρονικής και αιτιολογικής σχέσης, καθώς και του συνολικού νοήματος.
αντικατάσταση παρόμοιων σχηματικά γραμμάτων (π.χ. αδεργός αντί αδελφός)
σύγχυση στην ακουστική διαφοροποίηση των φθόγγων (π.χ. φάρος αντί θάρρος)
αντιστροφή γραμμάτων (π.χ. αν αντί να)
παράλειψη γραμμάτων (π.χ. πίτι αντί σπίτι)
αντικατάσταση γραμμάτων (π.χ. καλά αντί καλό)
πρόσθεση συλλαβών (π.χ. πατατάκι αντί πατάτα)
αντιστροφή συλλαβών (π.χ. παλλάρηλα αντί παράλληλα)
παραλείψεις συλλαβών (π.χ. πατσούκλι αντί παρατσούκλι)
σύγχυση χρήσης συμφωνικών συμπλεγμάτων (π.χ. κάρστο αντί κάστρο)
αντικαταστάσεις συλλαβών (π.χ. κότα αντί γάτα)
παρατονισμός (π.χ. πάρα αντί παρά)
αντικαταστάσεις λέξεων (π.χ. παγωτό αντί παγκάκι)
παραλείψεις λέξεων
παραβίαση ή μη τήρηση σημείων στίξης
υπερπήδησης σειράς.