blog

Πρακτικές συμβουλές για την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση

elearning_2_blog.jpg
Η εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση προτείνεται την παρούσα χρονική στιγμή ως τρόπος διαχείρισης της κρίσης και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσει τη δια ζώσης εκπαίδευση. 
Με αυτό τον τρόπο εκπαίδευσης καλούνται εκπαιδευτικοί, παιδιά και γονείς  να προσαρμοστούν όχι μόνο σε έναν διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας, αλλά και επικοινωνίας, συνεργασίας και εργασίας. Οι γονείς και τα παιδιά καλούνται επίσης να βρουν μια νέα ισορροπία μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς   έχουν έναν διαφορετικό, πρωτόγνωρο ρόλο στην οικογένεια, αυτόν δηλαδή του συνδετικού κρίκου ανάμεσα στο παιδί και το σχολείο, χωρίς όμως να είναι εκπαιδευτικοί.   
Πώς λοιπόν μπορούν να απαντήσουν γονείς και παιδιά με τον καλύτερο τρόπο σε αυτή τη νέα πρόκληση; 
Πρακτικές συμβουλές:
  • Βοηθητικό για την οργάνωση όλης της οικογένειας είναι να υπάρχει ένα σταθερό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, το οποίο ορίζει πότε κάνουμε τί και πού (π.χ. το απόγευμα κάνουμε το μάθημά μας, μετά θα πάμε βόλτα και το βράδυ παίζουμε). 
  • Από την πλευρά των γονέων είναι επίσης απαραίτητο, να έχουν μία στάση η οποία υποδηλώνει ξεκάθαρα ότι η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι καθημερινή και ότι δεν υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση («Μόνο σήμερα να μην κάνω μάθημα!»), όπως δεν θα υπήρχε και στη φυσική τάξη. Αν περάσουν το μήνυμα ότι η συμμετοχή του είναι υποχρέωσή του, όπως θα ήταν και στη φυσική τάξη, θα βοηθήσουν τα παιδί να προσαρμοστεί πιο εύκολα σε αυτό το καινούριο πλαίσιο. Παράλληλα, θα πρέπει βέβαια να περάσουν το μήνυμα ότι μαζί με την υποχρέωση αυτή έχει και δικαιώματα, όπως για παράδειγμα να ξεκουράζεται, να παίζει και να περνάει χρόνο έξω για παιχνίδι, διασκέδαση και εκτόνωση. 
  • Όπως και στη δια ζώσης εκπαίδευση, έτσι και στην τηλεκπαίδευση, οι γονείς θα πρέπει να φροντίσουν να είναι το παιδί  ξεκούραστο, να μην πεινάει ή να υπάρχουν άλλοι παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ομαλή παρακολούθηση των μαθημάτων από τον μαθητή. 
  • Αφού είναι γνωστές οι ώρες των μαθημάτων, οι γονείς μπορούν επίσης να φροντίσουν να είναι οι ίδιοι ξεκούραστοι εκείνες τις ώρες και να έχουν οργανώσει τις εργασίες τους με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αποτελούν εμπόδιο για την ομαλή ροή των μαθημάτων των παιδιών. 
  • Για να  γίνονται όσο πιο καλα τα μαθήματα των παιδιών θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο για τα παιδιά που κάνουν την εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση,  αλλά και για όλα τα μέλη της οικογένειας, ότι την ώρα της εκπαίδευσης:
    • δεν είναι ανοιχτή η τηλεόραση ή κονσόλες παιχνιδιών
    • δεν παίζουμε παιχνίδια
    • δεν κάνουμε ή δεχόμαστε επισκέψεις
  •  Ύστερα από περίπου 20 μέρες τηλεκπαίδευσης το παιδί σ’ αυτή την ηλικία μπορεί να ανταποκριθεί αρκετά στις «απαιτήσεις» της εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης. Ακόμα και τα παιδιά του νηπιαγωγείου είναι πλέον σε θέση να χρησιμοποιούν τα απαραίτητα εργαλεία επικοινωνίας με την ομάδα τους και τα παιδιά που έχουν παρακολουθήσει συστηματικά τα μαθήματά τους έχουν προσαρμοστεί αρκετά σε αυτό τον καινούριο τρόπο διδασκαλίας και επικοινωνίας. 
  • Το παιδί χρειάζεται τον γονέα (ή ενήλικα) για να:
    • το βοηθήσει στα μαθήματα με την παρουσία του, όταν το χρειάζεται και όχι να είναι συνέχεια «από πάνω του».
    • το βοηθήσει στην οργάνωση του προγράμματος, όταν το χρειάζεται  (π.χ. να ακολουθεί το ημερήσιο πρόγραμμα με τις δραστηριότητες και τα διαλείμματά του)
    • το βοηθήσει στην οργάνωση της ημέρας του, έτσι ώστε να μην προγραμματίσει δραστηριότητες την ώρα των μαθημάτων ή λίγο πριν ξεκινήσουν και να αναγκαστεί να τις διακόψει.
    • συζητήσει μαζί του για τυχόν δραστηριότητες που δεν θέλει να παρακολουθήσει, έτσι ώστε ο γονέας να το συζητήσει με την νηπιαγωγό, προκειμένου να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση. Εξάλλου, μία απροθυμία να συμμετέχει κάποιο παιδί κάποιες φορές σε κάποια δραστηριότητα (π.χ. ντρέπεται  να μοιράσει τα βιώματά του στον κύκλο συζήτησης το πρωί,  δυσκολεύεται σε εργασίας προγραφής), μπορεί να συμβαίνει και στη φυσική τάξη και εκεί η νηπιαγωγός βρίσκει την  κατάλληλη λύση για το κάθε παιδί. 
  
Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, καλό θα είναι να προσπαθούμε όλοι σιγά-σιγά και σταδιακά στην προσαρμογή και την ένταξη του παιδιού στη νέα του σχολική πραγματικότητα – ο καθένας όσο μπορεί και με τον τρόπο που μπορεί και στο δικό του τομέα. Σημασία έχει να έχουμε έναν κοινό στόχο: Να είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.